Je weet vaak precies wat een ander nodig heeft, maar niet wat jij nodig hebt

Soms voel je precies wat een ander nodig heeft.  

Je ziet een uitdrukking op iemands gezicht. Je hoort het aan de toon die word gesproken. Je voelt het aan de sfeer in huis hangt.
Je voelt het wanneer iemand moe is, iets meer kortaf reageert of eigenlijk iets anders bedoelt dan wat er gezegd wordt.

Nog voordat iemand iets aan je vraagt, ben jij vaak al aan het schakelen.

Moet ik iets oplossen?
Moet ik helpen?
Moet ik rekening houden?
Moet ik iets zeggen, of juist mijn mond houden?

Dit gaat bijna vanzelf. Niet alleen voor jou, maar heel veel vrouwen doen dit. Zonder dat je er echt over nadenkt. Je voelt haarfijn aan wat er om je heen gebeurt. Je merkt spanning vaak eerder op dan anderen. Je kan zien wat er nodig is om de ander verder te helpen. Je denkt al 5 stappen vooruit. Je past je aan waar je denkt dat het nodig is en zorgt dat dingen zo goed mogelijk blijven lopen.

Van buiten lijkt dat misschien handig. Je bent betrokken, zorgzaam, sterk en lief.

Maar terwijl jij dit allemaal voor een ander aan het doen bent raak jij steeds verder verwijderd van jezelf. Niet in één groot moment. Niet ineens. Maar langzaam in al die kleine situaties waarin je eerst kijkt naar de ander en daarna pas naar jezelf. Of soms kijk je helemaal niet meer naar jezelf.

Je weet wat je kind nodig van je heeft.
Je weet wat er op je werk van je gevraagd wordt.
Je weet wat je partner, familie of omgeving van je verwacht.

Maar als iemand aan jou vraagt: “Wat heb jij nodig?” dan blijft het stil.

Het blijft niet stil omdat je niets nodig heb, maar omdat je het misschien niet meer gewend bent om stil te staan bij die vraag en echt serieus die vraag aan jezelf te stellen. Je bent zo vaak bezig geweest met voelen wat een ander nodig heeft, dat je eigen behoeften steeds zachter zijn gaan klinken. Soms zelfs zo zacht dat je ze bijna niet meer hoort.

En dan lijkt het alsof je niet weet wat je wilt, maar jouw lichaam weet allang wat je nodig heeft. Alleen ben jij gewend geraakt om dit gevoel weg te schuiven.

Je voelt moeheid in je hoofd en in je lichaam, maar je gaat door.
Je voelt irritatie en je wordt meer kortaf, maar je noemt het drukte.
Je voelt spanning, maar je slikt het in.
Je voelt een onrust en merkt de weerstand, maar je zegt toch ja.
Je voelt dat iets te veel is, maar je denkt: nog even volhouden.

Zo raak je jezelf niet kwijt door één verkeerde keuze. Je raakt jezelf kwijt door jezelf steeds opnieuw over te slaan. En dat is vaak niet eens expres. Het gebeurt tussen de gewone dingen door.

Tijdens het ontbijt, wanneer iedereen iets nodig heeft.
In de auto, wanneer je hoofd alweer bezig is met de rest van de dag.
Op je werk, wanneer je merkt dat je meer oppakt dan eigenlijk van jou is.
Thuis, wanneer je nog snel iets doet omdat het anders blijft liggen.
’s Avonds, wanneer je eindelijk zit en toch nog niet echt tot rust komt.

Je leeft door en je functioneert. Je bent de gene die regelt en doet wat nodig is. Maar ergens vanbinnen wordt het stiller. Niet rustig-stil, het voelt meer een soort afstand. Alsof je wel aanwezig bent, maar niet helemaal bij jezelf.

Herken je dat je soms niet eens meer weet waar je zin in hebt. Wat je nou echt leuk vindt om te doen. Wat je energie kan geven en wat je nodig hebt om op te laden.

Tuurlijk weet je dat je goed voor jezelf moet zorgen, maar “moeten” is meteen zo luid.

Het roept de hele dag.

De was moet.
Werk moet.
Berichten moeten beantwoord.
Kinderen moeten ergens op tijd zijn.
Afspraken moeten nagekomen.
Het huis moet een beetje leefbaar blijven.
Je moet sterk blijven.
Je moet doorgaan.

Wat jij nodig hebt, fluistert meestal veel zachter.

Even zitten.
Even niets hoeven.
Even eerlijk zijn.
Even voelen.
Even nee zeggen.
Even niet bereikbaar zijn.
Even stoppen met alles dragen.

Maar als je gewend bent om te reageren op wat het hardst roept, wint het gedeelte buiten jezelf vaak het meest. Wanneer je terug wilt naar je zelf begint dit vaak met een simpele vraag die je misschien al lang niet meer echt hebt gesteld:

Wat heb ik nu nodig?

Niet wat is handig.
Niet wat verwacht iemand van mij.
Niet wat voorkomt gedoe.
Niet wat zou een goede moeder, partner, collega of dochter doen.

Maar: wat heb ík nodig?

Die vraag kan ongemakkelijk voelen.
Soms komt er meteen een stem achteraan.

Doe niet zo moeilijk.
Je hebt toch niets te klagen.
Anderen hebben het ook druk.
Eerst even dit afmaken.
Nu is niet het moment.

Maar hoe vaak is “nu niet” uiteindelijk je standaard geworden?

Hoe vaak schuif je jezelf door naar later?

Later als het rustiger is.
Later als iedereen tevreden is.
Later als je meer tijd hebt.
Later als je minder moe bent.
Later als alles af is.

Alleen komt later niet vanzelf.
Niet als je blijft wachten tot er niemand meer iets van je nodig heeft.
Niet als je blijft wachten tot je geen schuldgevoel meer voelt.
Niet als je blijft wachten tot je omgeving vanzelf ruimte voor je maakt.
Soms begint het met zelf weer ruimte maken.

Klein. Heel klein misschien.
Door even te pauzeren voordat je automatisch ja zegt.
Door jezelf af te vragen of je echt wilt helpen, of dat je vooral bang bent voor de reactie als je nee zegt. Te gaan merken dat je moe bent zonder jezelf meteen streng toe te spreken en een behoefte niet weg te wuiven omdat die “niet uitkomt”.
Door jezelf niet pas serieus te nemen wanneer je helemaal leeg bent.

Dat betekent niet dat je ineens alleen nog maar met jezelf bezig bent.

Daar ligt vaak een angst. Dat wanneer je naar jezelf gaat luisteren, dat je dan egoïstisch wordt. Dat je er niet meer bent voor anderen. Dat mensen je hard vinden. Dat je niet meer zorgzaam bent.

Maar dat is niet wat er gebeurt, je stopt niet met zorgen. Je stopt alleen met jezelf vergeten en dat is iets heel anders.

Je mag zorgzaam zijn zonder jezelf op te offeren.
Je mag rekening houden met anderen zonder jezelf kwijt te raken.
Je mag sterk zijn en toch rust nodig hebben.
Je mag lief zijn en toch een grens hebben.
Je mag voelen wat een ander nodig heeft, maar jouw behoeften horen daar ook tussen.

Misschien is dat wel de zachte oefening voor vandaag.

Niet meteen alles veranderen en niet door je hele leven omgooien.
Begin met één keer bewust stilstaan.
Waar heb ik vandaag behoefte aan?

Misschien is het rust of heb je meer behoefte aan duidelijkheid. Kan je hulp gebruiken of wil je even stilte om je heen. Wat dacht je van erkenning voor alles wat je elke dag weer doet of misschien een grens zodat je je eigen energie kan bewaren.

Wat het ook is, probeer het niet meteen weg te redeneren.

Luister eerst naar je eigen gevoel. Naar je lichaam en je hoofd.

Je hoeft niet altijd direct te handelen. Soms is bewust worden al een begin. Dat je merkt: o, dit voel ik dus. Dit heb ik blijkbaar nodig. Hier loop ik mezelf voorbij.

En vanuit daar kun je later een kleine stap zetten. Niet perfect, maar wel eerlijk naar jezelf. Terug naar jezelf gaan begint niet met harder je best doen.
Soms begint het met stoppen met jezelf steeds overslaan.
Met jezelf weer meenemen in de keuzes die je maakt.
Met erkennen dat jij niet alleen degene bent die alles draagt, regelt en aanvoelt.
Jij bent ook iemand die iets nodig heeft.
En dat mag meetellen.

Wil je daar rustig mee beginnen? In mijn gratis reflectie Terug naar jezelf vind je 7 eerlijke vragen die je helpen ontdekken waar jij jezelf misschien steeds voorbijloopt.

Niet om jezelf te veroordelen.

Wel om weer beter te voelen wat jij nodig hebt.