Ik kan pas rusten als alles af is

Ik kan pas rusten als alles af is, maar is dat eigenlijk wel zo?
Of is dat iets wat we onszelf zijn gaan opleggen?

Ik was zeker zo iemand. Eerst moest alles af.
Eerst moest het huis een beetje op orde zijn.
Eerst moesten de kinderen geholpen zijn.
Eerst moest werk klaar zijn.
Eerst nog even dat berichtje beantwoorden.
Eerst nog even opruimen.
Eerst nog even iets regelen.

Daarna mocht ik rusten. Alleen kwam dat daarna vaak niet.

Er was altijd wel iets nieuws. Een volgende taak. Een volgende vraag. Een volgend dingetje dat mijn aandacht trok. En omdat ik mezelf had aangeleerd dat rust pas mocht als alles klaar was, schoof ik mezelf steeds verder naar achteren.

Tot mijn lichaam daar uiteindelijk heel duidelijk iets van vond.

Helaas heeft een burn-out mij laten voelen dat mijn lichaam geen boodschap heeft aan mijn lijstje. Mijn hoofd kon nog zo hard vinden dat ik door moest, maar mijn lichaam was op.

En tegenwoordig geeft mijn lichaam vaak geen subtiele hint meer.
Bij mij voelt het dan alsof mijn keel wordt dichtgeknepen. Mijn ademhaling wordt oppervlakkig. Nadenken wordt ineens een stuk moeilijker. Alsof mijn systeem zegt: nu stoppen. Niet straks. Niet als alles af is. Nu.

Dat is mijn lichaam dat een signaal afgeeft.

Jarenlang, en dan bedoel ik ook echt jarenlang, heb ik die signalen genegeerd. Ze waren er toen al. Alleen luisterde ik er niet naar. Ik ging eroverheen, zoals zoveel mensen dat doen.

Een beetje spanning? Doorgaan.
Moe? Nog even volhouden.
Hoofd vol? Eerst afmaken.
Geen rust in mijn lijf? Straks wel.

En zo wordt negeren bijna normaal. Je lichaam geeft iets aan, maar je hoofd heeft meteen een antwoord klaar. Het komt nu niet uit. Dit moet eerst af. Iedereen heeft het druk. Zo erg is het toch niet. Nog even.

Maar dat “nog even” kan heel lang duren.

En toch krijg ik ook nu soms nog subtiele signalen. Ik luister inmiddels een stuk beter dan vroeger, maar eerlijk is eerlijk: soms komt het gewoon niet uit. Dan denk ik nog steeds: dit moet toch af. Ik kan nu niet stoppen. Ik moet nog even door.

Maar klopt dat altijd?
Moet het echt nú?
Of is dat vooral een gedachte die ik mezelf heb opgelegd?

Dat vind ik een belangrijke vraag.

Want soms vertellen we onszelf dat we niet kunnen stoppen, terwijl er eigenlijk bijna niets is wat niet drie minuten kan wachten.

Drie minuten.

Niet een hele middag vrij. Niet alles laten vallen. Niet je leven omgooien. Alleen even stoppen. Even terug naar jezelf. Even voelen wat je lichaam probeert te zeggen voordat je weer verder rent.

Een micro-pauze.

Drie diepe ademhalingen. Je voeten voelen op de grond. Even je schouders laten zakken. Niet meteen luisteren naar je hoofd dat roept wat er allemaal nog moet, maar eerst luisteren naar je lichaam.

Wat voel ik?
Waar zit spanning?
Hoe adem ik?
Ben ik moe?

Ga ik door omdat het echt nodig is, of omdat ik vind dat ik pas mag stoppen als alles af is? Soms helpt dat al.

Niet omdat dan ineens alles opgelost is. De was ligt er misschien nog steeds. Het berichtje is nog steeds niet beantwoord. Het huis is nog steeds niet perfect. Maar jij bent wel even terug bij jezelf.

En dat is niet niks. Zeker niet als je gewend bent om jezelf steeds over te slaan.

Ik denk dat we rust vaak veel te groot maken. Alsof rust alleen telt als je een hele dag vrij hebt, een leeg huis, geen verplichtingen en niemand die iets van je nodig heeft.

Maar soms mag rust ook een stukje kleiner.
Met even niet doorgaan terwijl je lichaam al nee zegt.
Met drie minuten niet over jezelf heen stappen.
Met erkennen: ik ben moe, ook al is nog niet alles af.

Want alles is bijna nooit af.

En als je wacht tot er niets meer moet, blijf jij misschien steeds degene die maar doorgaat.
Je hoeft niet pas te luisteren wanneer je lichaam gaat schreeuwen. Je hoeft niet te wachten tot je adem hoog zit, je hoofd dichtklapt of je lijf aan de noodrem trekt.

Soms mag je luisteren bij de eerste kleine hint.

Bij de zucht. Bij de spanning. Bij de vermoeidheid. Bij dat stille gevoel van: ik kan eigenlijk niet meer.
Niet om jezelf te veroordelen omdat je eerder niet luisterde. Dat maakt het alleen maar zwaarder.

Wel om vandaag één klein moment anders te doen. Dat is genoeg voor nu.
Niet alles afmaken voordat je rust mag nemen.

Maar drie minuten rust nemen, juist omdat jij voelt dat je het nodig hebt.

Als je merkt dat je jezelf vaak voorbijloopt, kan mijn e-book je helpen om hier rustiger naar te kijken. Niet met nog meer moeten, maar met herkenning, reflectie en kleine stappen terug naar jezelf.

Je hoeft niet alles ineens anders te doen.
Maar je mag wel beginnen met luisteren voordat je lichaam harder moet gaan roepen.