Waarom goed voor jezelf zorgen vaak het eerste is dat verdwijnt

Er zijn dagen waarop je nauwelijks stil zit.

Je bent op tijd opgestaan, hebt gewerkt, gezorgd, geregeld, geluisterd, opgelost en tussendoor waarschijnlijk nog tientallen kleine dingen gedaan die niemand ziet. Aan het einde van de dag plof je op de bank en vraag je jezelf af waar de uren gebleven zijn.

En toch knaagt er iets.

Niet omdat je niets hebt gedaan. Juist omdat je zoveel hebt gedaan. Je bent moe. Geïrriteerd om dingen die normaal gesproken niet zoveel met je doen. Je hoofd blijft maar doorgaan terwijl je eigenlijk rust nodig hebt. Ergens diep van binnen voel je dat je jezelf onderweg een beetje bent kwijtgeraakt.

Het gekke is dat dit meestal niet van de ene op de andere dag gebeurt.

Niemand wordt wakker met het idee om zichzelf structureel op de laatste plaats te zetten. Het sluipt erin.

Je zegt een keer ja terwijl je eigenlijk nee voelt. Je stelt een avond voor jezelf uit omdat iemand anders je nodig heeft. Je negeert dat gevoel van vermoeidheid omdat er nog dingen moeten gebeuren. Op zichzelf lijken het kleine keuzes. Maar wanneer die keuzes zich weken, maanden of zelfs jaren opstapelen, ontstaat er langzaam een patroon.

Een patroon waarin iedereen belangrijk lijkt behalve jijzelf.

Veel vrouwen die bij Innerleaf terechtkomen herkennen dat gevoel. Ze zijn niet lui. Niet ongemotiveerd. Niet egoïstisch. Integendeel.

Vaak zijn het juist de mensen die het meest geven.

Ze voelen haarfijn aan wat anderen nodig hebben. Ze nemen veel verantwoordelijkheid en blijven bezig om niemand teleurstellen. Ze proberen de rust te bewaren wanneer anderen dat niet kunnen. Dat zijn prachtige eigenschappen, totdat ze zo vanzelfsprekend worden dat er geen ruimte meer overblijft voor jezelf. Dan wordt zorgen voor anderen een gewoonte en zorgen voor jezelf iets wat je doet als er tijd overblijft.

Alleen blijft er zelden tijd over.

We leven bovendien in een wereld waarin druk zijn bijna een prestatie lijkt. Veel mensen zijn gewend geraakt aan volle agenda's, voortdurende prikkels en het gevoel dat er altijd nog iets gedaan moet worden. Rust wordt iets voor later. Voor het weekend. Voor de vakantie. Voor wanneer alles eindelijk geregeld is.

Maar dat moment komt vaak niet.

Er is altijd nog een volgende taak. Een volgend probleem. Een volgende verwachting. Daardoor vergeten veel mensen iets belangrijks: rust is niet de beloning nadat alles gedaan is. Rust is een voorwaarde om alles überhaupt vol te kunnen houden. Dat besef kwam bij mij niet door één groot inzicht. Het kwam door jarenlang zelf door blijven gaan tot een burn-out als resultaat. Gelukkig ben ik hier weer uit gekomen.

Maar zie hoeveel mensen blijven doorgaan terwijl hun lichaam en gevoel allang signalen afgeven dat het teveel wordt. Net als voor de burn-out, zie ik mensen maar door blijven gaan. Soms zijn die signalen duidelijk. Je bent voortdurend moe. Je slaapt slecht. Je hebt nergens zin in.

Soms zijn ze subtieler. Je voelt je sneller geïrriteerd en kunt minder hebben. Dingen waar je vroeger van genoot, geven weinig energie meer. Je merkt dat je vooral bezig bent met overleven in plaats van leven.

Veel mensen proberen dat gevoel vervolgens op te lossen door nóg harder hun best te doen. Alsof het probleem ontstaat doordat ze niet genoeg geven. Het is juist ontstaat doordat ze al te lang meer geven dan ze ontvangen.

Misschien is dat wel de grootste misvatting rondom zelfzorg. Er wordt vaak gedacht dat het een stukje luxe is. Iets extra's. Iets wat alleen nodig is wanneer je tijd over hebt.

Maar goed voor jezelf zorgen is geen luxe. Het is onderhoud.

Niemand vindt het vreemd om een auto brandstof te geven voordat de tank leeg is. Niemand wacht tot een telefoon volledig uitvalt voordat deze aan de oplader gaat. Toch behandelen veel mensen zichzelf precies zo.

Ze wachten tot ze opgebrand zijn voordat ze luisteren naar wat ze nodig hebben. Niet wanneer het tanklampje aan gaat maar wanneer de auto stil komt te staan gaan we luisteren, vaak met tegenzin.

Misschien is het tijd om dat anders te doen. Niet door morgen je hele leven om te gooien. Niet door direct perfect voor jezelf te zorgen. Maar door weer nieuwsgierig te worden naar jezelf.

Hoe gaat het eigenlijk echt met je?

Waar verlang je naar?

Wanneer voelde je je voor het laatst rustig?

Wat heb jij nodig waar je steeds overheen stapt?

Dat zijn geen egoïstische vragen. Dat zijn menselijke vragen. Want hoe goed je ook voor anderen zorgt, je blijft onderdeel van het geheel. Jij telt ook mee en dat precies waar goed voor jezelf zorgen begint. Niet bij een perfecte ochtendroutine. Niet bij een ( alweer ) een planner. Niet bij een lijst met goede gewoontes.

Maar bij de beslissing dat jouw welzijn niet langer het sluitstuk hoeft te zijn van alles wat belangrijk is. Het is niet bedoeling dat jezelf steeds verder kwijt te raken terwijl je voor iedereen om je heen zorgt. Je bent bedoeld om ook ruimte in te nemen in je eigen leven.

Even eerlijk naar jezelf.

Hoe vaak sta jij echt stil bij wat jij nodig hebt?

Niet wat anderen van je verwachten.
Niet wat er nog op je to-do lijst staat.
Maar wat er in jou leeft.

De gratis reflectie 'Terug naar jezelf' helpt je om daar op een rustige en eerlijke manier bij stil te staan.

Met 7 krachtige reflectievragen ontdek je waar je jezelf misschien voorbijloopt, welke patronen steeds terugkomen en waar ruimte ligt om weer meer voor jezelf te kiezen.

Download de gratis reflectie en zet vandaag een eerste stap terug naar jezelf.