Van weten naar doen bij zelfzorg en grenzen

Misschien heb je boeken gelezen, filmpjes opgeslagen en oefeningen voorbij zien komen. Je herkent je patronen en begrijpt steeds beter waar ze vandaan komen.

Maar hoeveel van die kennis lukt het je ook echt toe te passen?

Een aantal jaren geleden ging het niet goed met mij. Ik kwam net uit een relatie en mijn twee kinderen verhuisden met mij mee. Daar stond ik dan, in een huurhuisje dat verre van ideaal was. De oudere dame die er voor mij had gewoond, had er jarenlang weinig meer aan gedaan. Gelukkig hielpen familie en vrienden mij om er een thuis van te maken.

We hadden een dak boven ons hoofd. De relatie was voorbij en de spanning begon langzaam weg te ebben. Voor het eerst in lange tijd had ik het gevoel dat ik weer kon ademhalen.

Ik stortte me op het huis en begon ons leven opnieuw op te bouwen. Maar toen alles wat rustiger werd, merkte ik dat niet alles achter mij was gebleven.

Mijn trauma was met me mee verhuisd.

Net als de patronen die ik in de jaren daarvoor had ontwikkeld. Mijn automatische reacties, mijn angst en de gewoontes die mij ooit hadden geholpen om vol te houden, waren niet verdwenen doordat ik op een andere plek woonde.

Daar begon mijn zoektocht naar meer zelfinzicht. Ik las boeken, bekeek filmpjes en sloeg steeds meer informatie op. Ik herkende veel en begon steeds beter te begrijpen waar mijn gedrag vandaan kwam.

Toch veranderde er in mijn dagelijks leven nauwelijks iets.

Ik wist steeds meer, maar reageerde nog steeds vanuit dezelfde patronen. Ik leefde steeds meer in mijn eigen bubbel. In die periode had ik bovendien nog te maken met een stalker, waardoor veiligheid en ontspanning ver weg bleven.

Ik wist ondertussen veel over grenzen stellen, zelfzorg en zelfliefde. Alleen voelde en geloofde ik het zelf nog niet. De vraag werd daarom steeds belangrijker:

Hoe zet je alles wat je weet om in iets wat je werkelijk kunt voelen en toepassen?

Uiteindelijk zette ik de stap naar therapie. Daar begonnen mijn inzichten pas echt vorm te krijgen. Ik leerde niet alleen begrijpen wat er gebeurde, maar ook anders te reageren. Dat ging met kleine stappen en de nodige weerstand. Verandering bleek niet iets wat vanzelf volgde zodra ik begreep waar mijn patronen vandaan kwamen.

Nu, na een lange periode van therapie, gaat het veel beter met mij. Mijn leven is niet perfect en ik reageer ook niet altijd zoals ik zou willen. Maar ik herken mijn signalen eerder, begrijp beter wat ik nodig heb en kan vaker een keuze maken die ook goed is voor mij.

Om mij heen zie ik nog veel vrouwen die op hetzelfde punt blijven steken. Ze weten wat grenzen zijn. Ze begrijpen dat zelfzorg belangrijk is. Ze kunnen precies uitleggen wat ze anders zouden willen doen.

En toch zeggen ze opnieuw ja. Gaan ze opnieuw door. Merken ze pas achteraf dat ze zichzelf voorbij zijn gelopen.

Tussen weten wat goed voor je is en ernaar kunnen handelen, zit een afstand die vaak wordt onderschat.

Die brug ben ik nu aan het bouwen.

Hoeveel weet jij inmiddels over zelfzorg, zelfliefde en grenzen stellen?

Misschien heb je boeken gelezen, filmpjes opgeslagen en oefeningen voorbij zien komen. Je herkent je patronen en begrijpt steeds beter waar ze vandaan komen.

Maar hoeveel van die kennis lukt het je ook echt toe te passen?

Een aantal jaren geleden ging het niet goed met mij. Ik kwam net uit een relatie en mijn twee kinderen verhuisden met mij mee. Daar stond ik dan, in een huurhuisje dat verre van ideaal was. De oudere dame die er voor mij had gewoond, had er jarenlang weinig meer aan gedaan. Gelukkig hielpen familie en vrienden mij om er een thuis van te maken.

We hadden een dak boven ons hoofd. De relatie was voorbij en de spanning begon langzaam weg te ebben. Voor het eerst in lange tijd had ik het gevoel dat ik weer kon ademhalen.

Ik stortte me op het huis en begon ons leven opnieuw op te bouwen. Maar toen alles wat rustiger werd, merkte ik dat niet alles achter mij was gebleven.

Mijn trauma was met me mee verhuisd.