Ben ik wel een goede moeder?

Een vraag die veel moeders zichzelf weleens stellen is: Ben ik eigenlijk wel een goede moeder?

Ik heb die angst zelf ook lange tijd gehad.

Doe ik genoeg?
Ben ik geduldig genoeg?
Heb ik genoeg aandacht?
Had ik anders moeten reageren?
Doe ik mijn kinderen tekort?

Het lastige is dat er geen perfecte manier bestaat om moeder te zijn. Niemand is hetzelfde, geen kind is hetzelfde en geen gezinssituatie is hetzelfde. We proberen allemaal keuzes te maken met wat we op dat moment weten, voelen en aankunnen.

Maar er is één ding dat we gemakkelijk vergeten: Voor je kinderen zorgen en voor jezelf zorgen staan niet tegenover elkaar.

Ze horen bij elkaar.

Je kunt niet eindeloos blijven geven

Een brandweerman trekt beschermende kleding aan voordat hij een brandend gebouw binnengaat.
Een bouwvakker zet een helm op voordat hij aan het werk gaat.
Niet omdat hij daarmee minder toegewijd is aan zijn werk.
Juist omdat hij weet dat hij zichzelf nodig heeft om zijn werk te kunnen blijven doen.

Maar als moeder verwachten we soms iets heel anders van onszelf.
We zijn moe en gaan door.
We merken dat ons hoofd vol zit en regelen toch nog even iets.
We voelen irritatie opkomen, maar vertellen onszelf dat we gewoon wat geduldiger moeten zijn.
We slapen slecht, hebben nauwelijks tijd voor onszelf en proberen ondertussen iedereen om ons heen te geven wat hij nodig heeft, want de kinderen gaan voor.

Natuurlijk heb je verantwoordelijkheid voor je kinderen. Zij zijn afhankelijk van jou en de keuzes die je maakt hebben invloed op hen. Maar dat betekent niet dat jij jezelf ondertussen volledig moet uitputten.

Hoe ben jij wanneer je helemaal leeg bent?

Misschien doe je op zo'n moment nog steeds alles wat nodig is.

De broodtrommels zijn gevuld. Je brengt iedereen waar hij moet zijn.

Je kookt, ruimt op, je luistert, je regelt.

Aan de buitenkant functioneer je misschien zelfs prima.

Maar hoe voel jij je ondertussen?
Heb je nog ruimte om ergens om te lachen?
Kun je echt luisteren wanneer je kind iets vertelt?
Kun je verdragen dat iets drie keer gevraagd moet worden?
Of merk je dat ieder geluid, iedere vraag en ieder extra verzoek steeds meer van je vraagt?

Dat betekent niet automatisch dat je een slechte moeder bent.
Het kan ook betekenen dat je simpelweg heel weinig meer over hebt.

Je kinderen krijgen niet alleen jouw tijd

Ze krijgen ook de versie van jou die er tijdens die tijd aanwezig is.

En daar zit voor mij een belangrijk verschil. Je kunt uren samen zijn terwijl je eigenlijk alleen probeert vol te houden. Of je kunt proberen ruimte te creëren waardoor er af en toe weer iets meer aandacht, rust of plezier mogelijk wordt. Natuurlijk is het leven met kinderen niet voortdurend gezellig.
Er zijn ruzies, haastige ochtenden, kapotte bekers, puberbuien, slapeloze nachten en dagen waarop je vooral blij bent als iedereen uiteindelijk in bed ligt.

Dat hoort er ook bij, maar het is ondertussen óók jouw leven.
De jaren gaan door terwijl jij bezig bent alles draaiende te houden.

En misschien is daarom niet alleen de vraag: Doe ik genoeg voor mijn kinderen?

Maar ook: Hoe wil ik zelf aanwezig zijn in de jaren die we samen hebben?

Je hebt verantwoordelijkheden én keuzes

Sommige dingen liggen vast.

Je hebt gekozen voor kinderen en daar horen verantwoordelijkheden bij.
Je kunt niet iedere ochtend besluiten dat je vandaag even geen moeder wilt zijn.
Maar binnen al die verantwoordelijkheden zitten vaak meer keuzes dan we denken.

Niet altijd fijne keuzes.

Soms kies je niet tussen iets goeds en iets slechts.
Soms kies je tussen twee dingen die allebei moeilijk zijn.
Rust nemen kan bijvoorbeeld betekenen dat iets anders vandaag niet gebeurt.
Hulp vragen kan ongemakkelijk voelen.
Een afspraak afzeggen kan schuldgevoel geven.
Een grens stellen kan iemand teleurstellen.
Een situatie veranderen kan betekenen dat je niet weet wat ervoor terugkomt.

Dat maakt een keuze niet minder een keuze.

Blijf ik omdat ik dit wil, of omdat veranderen spannend is?

Dat is misschien een confronterende vraag, maar wel een interessante.
We kunnen lang doorgaan in situaties die ons uitputten, simpelweg omdat we weten hoe deze situatie werkt.
Het bekende kan veilig voelen, zelfs wanneer het niet prettig is.
Misschien geldt dat voor je werk.
Voor hoe taken thuis verdeeld zijn.
Voor relaties.
Voor wat je allemaal van jezelf verwacht.
Voor hoe vaak jij degene bent die zich aanpast.

Dan kan het helpen om niet meteen te vragen: Hoe moet ik mijn hele leven veranderen?

Maar veel kleiner: Als ik niet bang was voor wat er daarna gebeurt, zou ik dit dan nog steeds zo willen?

Je hoeft het antwoord niet onmiddellijk om te zetten in actie.
Alleen eerlijk kijken is al iets anders dan automatisch doorgaan.

Misschien is goed moederschap niet jezelf wegcijferen

Misschien zit goed zorgen voor je kinderen niet alleen in alles wat je voor hen doet.
Misschien zit het ook in laten zien dat een mens grenzen heeft.
Dat rust nodig hebben normaal is.
Dat je mag aangeven wanneer iets te veel wordt.
Dat zorgen voor een ander niet betekent dat je jezelf moet vergeten.
En dat verantwoordelijkheid nemen voor je leven óók betekent dat je aandacht hebt voor degene die dat leven iedere dag moet dragen.

Jij.

Je hoeft geen perfecte moeder te worden. Misschien hoef je zelfs niet harder je best te doen.
Misschien mag je soms juist onderzoeken wat er gebeurt wanneer je iets minder van jezelf vraagt en iets beter gaat luisteren naar wat jij nodig hebt.

Vraag jezelf vandaag eens af: wat heb ik nodig om niet alleen alles vol te houden, maar ook nog een beetje mezelf te blijven?

Je hoeft niet alles tegelijk te veranderen. Eén kleine stap die je echt zet, brengt je dichter bij jezelf.