Ik zat bij de huisarts aan tafel.
Niet ziek.
Niets lichamelijks kapot.
En ergens dacht ik ook nog: andere mensen hebben het vast veel zwaarder dan ik.
Maar toch zat ik daar.
Ik wilde hulp.
Dat vond ik toen best moeilijk om hardop te zeggen. Want hulp vragen voelde voor mij niet als iets normaals. Het voelde als: ik kan het dus niet alleen.
Tegenwoordig kijk ik daar heel anders naar. Nu weet ik dat hulp vragen helemaal niet betekent dat je gefaald hebt. Maar toen voelde het wel zo.
Misschien ook omdat er in deze tijd zoveel zelfstandigheid van vrouwen wordt verwacht.
We hebben een opleiding. Een baan. We regelen ons eigen leven. En daarnaast is er vaak nog van alles wat gewoon doorgaat.
In mijn geval werkte ik parttime en mijn partner fulltime. Hij werkte ook in wisseldiensten.
Op papier klinkt dat misschien logisch. Hij werkte meer uren, dus ik deed thuis meer.
Alleen werd “meer” op een gegeven moment gewoon heel veel.
De zorg voor twee kleine kinderen. Het huishouden. Afspraken. Boodschappen. Dingen onthouden. Iedereen op tijd ergens krijgen. Zorgen dat er eten was. Dat kleding schoon was. Dat alles een beetje bleef draaien.
En ondertussen rekening houden met wisseldiensten.
Na het werk even slapen.
Voorslapen voor een nachtdienst.
Bijkomen na een nachtdienst.
En op een vrije dag eindelijk eens uitslapen.
Er was altijd wel een reden waarom hij rust nodig had.
En ik?
Ik hield het wel draaiende.
Dat was eigenlijk ook gewoon mijn rol geworden.
Werken. Zorgen. Regelen. Doorgaan. Iedereen een beetje tevreden houden.
Alleen betaalde ik daar zelf steeds meer voor.
Mijn energie werd minder. Mijn ruimte werd kleiner. En ik denk dat ik lange tijd niet eens goed doorhad hoeveel ik aan het inleveren was.
Mijn partner kreeg ondertussen steeds minder interesse in mij en liet dat ook merken.
Uiteindelijk kwam er een breuk.
Ik had gelukkig vrij snel een plek waar ik met de kinderen terechtkon. Ze gingen daarna om het weekend naar hun vader.
En ineens gebeurde er iets wat ik bijna vergeten was.
Eens in de twee weken kon ik slapen.
Niet een beetje langer blijven liggen terwijl ik ondertussen alweer luisterde of iemand wakker werd.
Gewoon slapen.
Uitstaan.
Ik sliep diep op die dagen. Echt diep.
En het voelde zó fijn.
Na twee nachten kwamen de kinderen weer terug en merkte ik gewoon dat ik weer wat energie had.
Alsof mijn batterij eindelijk even de kans kreeg om op te laden.
Dat vond ik ergens ook confronterend.
Want blijkbaar had ik dat dus heel hard nodig.
En toch zat ik daar bij de huisarts.
Want zelfs met die rustmomenten was er iets wat niet vanzelf verdween.
De onrust in mijn hoofd.
Het steeds vooruitdenken.
Het vermijden.
De spanning.
Het gevoel dat ik mezelf ergens onderweg kwijtgeraakt was.
Ik kon best nog functioneren.
Maar ik wilde niet alleen maar blijven functioneren.
Dus zat ik daar.
Met het gevoel dat ik me misschien aanstelde. Dat ik dit toch zelf zou moeten kunnen. Dat anderen vast veel grotere problemen hadden.
En toch zei ik het.
Ik wil hulp.
Het lukt me niet alleen.