En ergens begon langzaam het besef te komen dat ik misschien niet nóg een boek nodig had.
Maar hulp zoeken vond ik ook weer zo’n ding.
Niet omdat ik dacht dat therapie alleen voor “hele zware gevallen” was of zo. Al zal daar vast ook nog wel ergens iets van hebben meegespeeld. Maar vooral omdat ik lang bleef denken dat ik het toch zelf moest kunnen oplossen.
Ik las tenslotte.
Ik dacht na.
Ik probeerde mezelf te begrijpen.
Dus waarom lukte het dan niet?
Achteraf denk ik dat ik toen vooral hoopte dat er gewoon een soort handige oplossing zou zijn. Een paar gesprekken, wat inzichten erbij en dan weer door. Alsof iemand me even kon uitleggen waar het verkeerde knopje zat.
Alleen zo werkte het niet.
Er speelde in die tijd namelijk meer dan alleen “te veel piekeren” of “een beetje vastzitten in mijn hoofd”. Er was ook iets aan de hand waar ik zelf veel te lang te makkelijk over had gedacht.
Ik had een actieve vrouwelijke stalker.
En zelfs als ik dat nu zo opschrijf, merk ik al dat er een deel in mij is dat het meteen kleiner wil maken. Alsof ik het eerst nog even moet nuanceren voordat iemand anders er iets van vindt.
Maar dat kleiner maken deed ik toen ook al.
Mijn gedachte was heel simpel: als ik niet reageer, wordt het vanzelf saai en dan laat ze me wel met rust.
Dat klonk voor mij toen eigenlijk best logisch.
Niet voeden.
Niet groter maken.
Niet teveel aandacht geven.
Gewoon negeren en dan waait het wel over.
Alleen waaide het niet over.
En ik denk dat daar ook een belangrijk deel zat van waarom ik zo vast bleef lopen. Niet alleen omdat er iets gebeurde wat spanning gaf, maar ook omdat ik mezelf bleef vertellen dat het eigenlijk niet zó erg was. Dat ik er niet zo moeilijk over moest doen. Dat ik het vooral niet groter moest maken dan nodig.
Dus ik had aan de ene kant al die onrust en al die scenario’s in mijn hoofd.
En aan de andere kant liep er steeds een soort streng stemmetje mee dat zei: doe normaal, stel je niet aan, negeren is het beste, ga gewoon verder.
Dat is ook een verwarrende combinatie trouwens.
Want ergens voel je dat iets niet goed zit.
Je lijf staat continu op scherp.
Je hoofd draait overuren.
En tegelijk probeer je jezelf ervan te overtuigen dat je gewoon wat rustiger moet worden.
Alsof jij het probleem bent, omdat jij er last van hebt.
Pas later begon ik een beetje te zien hoe scheef dat eigenlijk was.
Ik dacht dat ik hulp nodig had omdat ik mijn gedachten niet goed onder controle had. Omdat ik te veel nadacht, te veel invulde, te veel bezig was met wat er allemaal kon gebeuren.
Maar wat ik toen nog niet goed zag, was dat mijn angst niet zomaar uit de lucht kwam vallen.
Er was wel degelijk een reden dat mijn systeem zo aan stond.
Alleen had ik mezelf daar nog niet echt serieus in genomen.