Ik had al meerdere zelfhulpboeken gelezen.
Na het einde van mijn relatie merkte ik dat ik steeds meer naar binnen keerde. Nu ben ik sowieso introvert, dus thuis zijn en niet overal naartoe hoeven vind ik bepaald geen straf. Maar dit was anders.
Ik wilde steeds minder weg. Ging dingen uit de weg. Als iets niet hoefde, deed ik het liever niet. En ergens wist ik ook wel dat ik mezelf daar niet echt mee hielp.
Maar ja, mezelf gewoon thuis opsluiten was ook geen optie. Ik had twee kinderen die het grootste deel van de tijd bij mij waren. Die moesten naar school, sport, afspraken, weet ik veel waar allemaal naartoe. Er moesten boodschappen komen, ik moest werken en het leven ging gewoon door.
Dus begon ik te zoeken naar hoe ik mezelf weer een beetje terug kon krijgen.
En zoals ik wel vaker doe als ik iets niet begrijp: lezen.
Boeken over angst. Over gedachten. Over loslaten. Over milder zijn voor jezelf. Over hoe je niet alles moet geloven wat je hoofd bedenkt.
Op een gegeven moment wist ik echt wel hoe het ongeveer hoorde.
Alleen deed mijn hoofd daar niet zoveel mee.
Ik kon enorm veel energie kwijt zijn aan dingen die misschien zouden gebeuren. Een gesprek dat nog moest komen. Iets wat iemand misschien zou zeggen. Wat als dit? Wat als dat?
En het irritante was: het hoefde niet eens te gebeuren.
Mijn hoofd had het scenario al helemaal afgespeeld, mijn lichaam had de spanning al gevoeld en mijn energie was al weg.
En ondertussen wist ik óók dat ik dit deed.
Dus dan betrapte ik mezelf weer.
Daar ga je weer.
Niet zo denken.
Je maakt je druk om iets wat misschien helemaal niet gebeurt.
Waarna ik vervolgens geïrriteerd raakte omdat ik wéér zo dacht.
En dan kwam de volgende gedachte: je moet niet zo streng zijn voor jezelf. Je moet milder zijn.
Dus ja.
Dan was ik eerst bezig met iets wat misschien nooit zou gebeuren, daarna boos op mezelf omdat ik me daar druk om maakte en vervolgens weer boos omdat ik niet vriendelijk genoeg tegen mezelf was.
Heel effectief allemaal.
Ik wist ondertussen best veel. Ik kon waarschijnlijk prima uitleggen wat ik verkeerd deed en wat ik eigenlijk zou moeten doen.
Maar dat betekende niet dat ik het ook kon.
En daar werd ik moe van.
Want ik wilde helemaal niet mijn dagen blijven vullen met nadenken over alles wat mis kon gaan. Ik wilde niet steeds dingen vermijden omdat dat op dat moment makkelijker voelde.
Ik wilde gewoon verder.
Met mijn kinderen, met mijn leven en eigenlijk vooral weer een beetje met mezelf.
Alleen had ik geen idee hoe ik daar moest komen.
En ergens begon langzaam het besef te komen dat ik misschien niet nóg een boek nodig had.